Zweden 2022 deel 2
Dag 13.
Het beloofd weer een mooie dag te worden, het zonnetje schijnt en we gaan vroeg op pad. Eerst rijden we naar de Dollarstore in Mora. Waarom? Omdat het kan! Het is een hele grote action en je vindt er altijd wel iets wat je altijd al niet nodig had. Als echte koopjesjagers zijn we er voor openingstijd. Waren we zo vroeg weg van de camping?
Hierna begint het echte programma van vandaag. We gaan naar Nusnäs, daar worden de echte Dala paardjes gemaakt. Ik heb er thuis al twee van Ikea, maar dat is imitatie, fake, not the real deal. Er zijn in het kleine plaatsje 2 fabriekjes die bijna tegenover elkaar staan. We bezoeken ze allebei. Je kunt er zien hoe de paardjes uitgezaagd worden, geschuurd en geverfd worden. Erg kunstig allemaal. Aan beide fabriekjes zitten uiteraard twee shops vast. Ook die bezoeken we beide. Trailer achter de camper want twee Dala paardjes gaan mee naar huis. Super blij met m’n traditioneel rood en niet zo traditioneel zwarte paardje, handbeschilderd en afkomstig uit de 2 verschillende fabriekjes.
Hierna rijden we naar de camping van vandaag in Tällberg (sitecode 24287). De route was niet erg lang vandaag dus we komen tegen 3 uur al aan bij de camping. We mogen zelf een plaats uitkiezen en staan dan ook eerste rang aan het water. Dat is erg uitnodigend om de kano’s op te blazen en het water op te gaan. Dat doen we dus ook. Het is heerlijk op het Siljan meer. Een prachtig meer met mooie kleine eilandjes er in. Het is echt genieten. De avond brengen we voor de camper door, kijkend naar een mooie zonsondergang over het meer.
Dag 14.
Met de uitzicht op het mooie weer ontbijten we en vertrekken naar Leksand. Een plaatsje wat vooral bekend is om z’n ronde knäckebröd. Vlakbij de kerk, die zich aan de oever van de Österdalälven bevindt, ligt het oudste openluchtmuseum van Dalarna. Het werd opgericht in 1899. Het was gesloten maar dat betekend niet dat je het niet kunt bezichtigen. Alleen naar binnen in de huisjes kan niet. Er staan boerderijen en bijgebouwen uit verschillende eeuwen en het is interessant om te zien hoe er vroeger werd gebouwd. Het oudste huis stamt uit 1516. In het centrum staan twee beelden van elk 2 meter hoog. Ze zijn gemaakt door Lasse Gudmundsson. Het zijn Masen en Kullan. Zij staan voor de bevolking van Leksand dat in vroeger tijden zwerftochten moesten ondernemen om elders seizoenswerk te verrichten omdat er in Leksand geen werk voorhanden was.
Na Leksand rijden we over een prachtige weg door de bossen naar de kopermijn in Falun.
Men begon hier met koper delven rond het jaar 800. Naast koper is er ook sulfide, zink, lood, bismut, zilver en goud gevonden. In de 17e eeuw werd dit gebied het belangrijkste industriegebied van Zweden. Vanaf de 18e eeuw ging het echter bergafwaarts. Uiteindelijk is de mijn op 8 december 1992 gesloten. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Typisch voor dit monument (UNESCO lijst sinds 2001) is het grote gat in de grond. Dit gat is ontstaan in 1687 door een enorme instorting. Hierna is het gat steeds groter geworden door de mijnactiviteiten. Nu is het 95 meter diep en 350 meter breed.
Rond het gapende gat staan oude, originele mijngebouwen die te bezoeken zijn tijdens een rondwandeling rond de mijn. Ook heb je hier prachtige vergezichten over de omgeving van Falun. Naast de mijn staat de fabriek die de kenmerkende kleur van de huizen hier maakt, het Falun rood. We bezochten het museum en liepen de mijn rond. Het was best warm en de zon scherp. Daarna hebben we ons op de Fika gestort en een bezoekje gebracht aan het shopje. Het geheel is best wel commercieel opgezet en we moesten zelfs betalen voor het parkeren. Dat is voor het eerst sinds onze vakantie. Al met al was het bij half 3 dat we weer vertrokken bij de mijn. We zouden naar een camperplaats gaan bij de zilvermijn in Sala, maar omdat het nog best een stukje rijden was en er
maar een beperkt aantal campers kan staan besloten we een camping in Sala op te zoeken. (sitecode 73397). Net hier aangekomen begon het hard te regenen en viel er een klap onweer. Een goed moment om het reisverslag te typen en een boek te lezen.
Dag 15.
Goeeeeedemorgen. Dag 15 al weer. De tijd gaat veel te snel. We hebben vandaag een kastelen route op het programma staan en eerst nog even naar de zilvermijn in Sala wat voor gisteren eigenlijk op de planning stond. De mijn is nog niet open maar dat is hier helemaal niet erg, je kunt alles bekijken en er is een leuke route om te lopen en de geschiedenis van de mijn te lezen op info bordjes. De mijn zelf willen we toch niet in. Het was in bedrijf vanaf de 15e eeuw tot 1908. De diepste schacht is 155 meter diep. Er zijn verschillende kraters waar de mijn is ingestort. Naast de zilvermijn is een grote dagbouwmijn, de Tistbrottet. Daar wordt dagelijks kalksteen gedolven tot een diepte van bijna 200 meter, om onder andere bouwplamuur te worden.
Hierna gaan we naar Strömsholm kasteel of paleis, want het barokke paleis uit 1550 is een Zweeds Koninklijk Paleis. Het is gelegen op een eiland in de Kolbäcksån rivier, wat er door diverse stroomversnellingen best woest omheen stroomt. We krijgen een rondleiding van Katharina die het café runt maar voor ons en twee Zweedse bezoekers deze even dicht gooit.(ook hier heerst personeel tekort) Het paleis ziet er aan de buitenkant best mooi uit maar de binnenkant is een soort koninklijke Oke-box. Als er iets nodig was in een ander paleis werd het hier vaak vandaan gehaald. Veel staat er dan ook niet meer en bij wat er staat of hangt denk je toch stiekem, dat was zeker te lelijk om mee te nemen. Op de bovenste etage bevindt zich een kleine kapel waar veel huwelijken worden gesloten. Heel lang hebben er militairen in het paleis gewoond en er is nu nog niet genoeg geld om het op te knappen. Arme koning. En over de koning gesproken, hij bezoekt morgen het paleis omdat achter het paleis het hippische centrum van Zweden ligt en morgen de Grand National wordt verreden. Na het paleis inspecteren we voor hem nog even de tuin en gaan daarna in het café wat inmiddels weer open is aan de fika. Hierna gaan we naar het volgende kasteel Stora Sundby. Het is een prachtig kasteel wat nog particulier bewoont wordt maar de tuin is vrij toegankelijk. Achter de tuin staat een grote runesteen en liggen de overblijfselen van een eerder kasteel. Omdat het best warm is en de zon net zo gemeen steekt als de muggen gaan we al gauw weer de camper in op zoek naar onze overnachtingsplek voor de nacht. Het wordt Camping Djulobadets in Katrineholm (sitecode 69982). Onderweg richting Katrineholm zag ik, o hemel, 4 poten van een Eland op een pad staan, de rest van het mysterische dier zat helaas verborgen achter de bomen. Net bekomen van de schrik lopen we ’s avonds een rondje over de camping en aangrenzende bloemen en fruit tuin en het daarachter gelegen openluchtmuseum. Op de camping zijn live optredens van twee artiesten en we eten een ijsje op het terras. Ook hier roept de koekoek. De tijd gaat veel te snel.
Dag 16.
Het miezert vanmorgen, dus vanaf de camper aangekomen bij de douches kun je eigenlijk gelijk rechtsomkeert en je hoeft je alleen nog maar af te drogen. We rijden vandaag richting Granna. Langzaamaan wordt het weer beter, zelfs zonnig. We stoppen eerst nog bij de Bergs Slussar. Op de waterroute tussen de Oostzee en Kattegat – het Götakanaal – zijn er maar liefst 64 sluizen, omdat er in het land een hoogte verschil van 91 meter is. De trapsluizen bij Berg zijn het bekendst. De boten gaan daar in totaal 19 meter omhoog of omlaag, over zeven sluizen verdeeld. Als wij er aan komen wordt er net een grote toeristenboot geschut. De boot past net in de sluizen en het is een leuk gezicht om de boot omhoog te zien komen en daarna het water over de sluisdeur te zien lopen als een soort waterval. Hierna hebben we 2 zeilboten gevolgd door de diverse sluizen. Toen hadden we het spektakel wel gezien en zijn we via een stuk snelweg en een mooie route langs Vättern, het op 1 na grootste meer van Zweden wat je dus ook gewoon meer (Vättern) noemt. We kwamen daar steeds borden tegen met een max. snelheid van 60 terwijl het eigenlijk 80 is. Vreemd, dachten wij tot ons, terwijl we even op een parkeerplaats aan de koffie zaten, een groep wielrenners voorbij kwam met begeleidingsvoertuig er vooraan. Na de koffie reden we een tijdje achter deze groep aan. 60 km naar beneden, 30 km weer berg op. Nu viel het ook op dat her en der mensen langs de kant de
wielrenners aanmoedigden. We bleken midden in de Vätternrondan te rijden. Een wielronde van 315 km, ’s werelds langste recreatieve tour rond het Vätternmeer. We checkten in bij Gränna Camping (sitecode 56331) en zijn daarna naar het centrum van Gränna gefietst. Daar krioelt het van de snoepwinkeltjes en dito toeristen. Gränna is bekend om typische rood-wit gestreepte zuurstokken in de vorm van kleine wandelstokjes, die polkagris genoemd worden, en om zijn jaarlijkse ‘ballonnen dag’ ter ere van poolreiziger Salomon August Andrée, die omkwam in 1897 toen hij met z’n ballon de Noordpool bereiken wilde. Wij hoppen van winkeltje naar winkeltje en in diverse shops kun je ook zien hoe de zuurstokjes gemaakt worden. Met diverse souvenirs komen we weer naar buiten. Suiker voor een jaar ongeveer. We zien ook nog diverse wielrenteams voorbijkomen. Na een ijsje, oh we zijn zo zoet bezig vandaag, fietsen we via de supermarkt terug naar de camping. Daar storten we ons in het Adventure Minigolf. Het zijn leuke banen met makkelijke en zeer moeilijke banen en creatief vormgegeven. De verliezer kookt daarna het eten en ik eet het lekker op. (Ik zal niet verklappen wie er verloren heeft). Het waait behoorlijk over de camping en het meer en we doen een loopie rondom het zwemgedeelte van de camping in het meer. Het water spat hoog tegen de rotsblokken en er soms ook over. Prachtig om te zien, al kreeg ik 1 keer de volle laag. Met een mooie zonsondergang over het meer kwam ook deze vakantiedag weer tot een einden
Dag 17.
Het is eindelijk windstil en helaas ook bewolkt op de grote strandcamping waar we staan. De hele nacht heeft het best hard gewaaid. We gaan weer op pad, een gedeelte over de snelweg en een deel over een mooie weg binnendoor. Ons eerste doel van vandaag is Singoalles grotta en Hultaklint. De grot is vernoemd naar de roman van Viktor Rydberg over de liefde tussen de ridder Erland Månesköld en Roma Singoalla. In de zomer van 1846 werkte de schrijver als privéleraar in het nabijgelegen landhuis. Het voetpad vanaf Hultaklint is steil en niet makkelijk te belopen. De grot zelf tussen twee grote stenen met daarop een hele grote deksteen maakt niet veel indruk, maar de wilde natuur en het uitzicht zijn prachtig. Hultaklint bevindt zich 290 m boven zeeniveau. Het uitzicht is schitterend en reikt kilometers ver naar verre meren en 5 kerktorens. Toen we naar boven liepen brak de zon door en konden we genieten van dit uitzicht. Na de klim en afdaling werd, via weer een mooie route, de reis ingezet naar Almhult. Onderweg zag ik een kraanvogel, geen eland maar toch ook een mooie waarneming. Aangekomen in Almhult gaan we eten bij IKEA en lopen we een rondje door de winkel. Hierna gaan we naar de museumshop van IKEA een paar straten verderop. Het museum is gevestigd in de allereerste IKEA vestiging. Omdat we het museum 3 jaar geleden al hebben bekeken shoppen we alleen nog wat t-shirts en gaan dan richting camping Sjöstugans (sitecode 34394). Hier stonden we 3 jaar geleden ook al eens en hadden toen een prachtige zonsondergang waar we ook nu weer op hopen. We pakken de fietsen weer in de berging op, voor de overtocht naar Duitsland. Maar daar willen we nog niet aan denken, toch is het morgen al weer onze laatste volle dag in Zweden. Snik.
Dag 18.
Rije, rije, rije in een wagentje. Vandaag hebben we een echte reisdag. We verlaten de IKEA stad Almhult en gaan richting Trelleborg. We weten nog niet waar we zullen overnachten, er zijn diverse camperplaatsen maar geen ervan is echt ideaal. We weten ook niet of een camping haalbaar is omdat we om half 6 moeten vertrekken om in te checken bij de boot. We zien wel, er is altijd nog het Allemansrecht. We kunnen dus altijd wel ergens staan. Het eerste deel van de route gaan we over de 23, een provinciale weg die al gauw gaat vervelen. We verlaten de weg met een protesterende Waze dame, gewoon negeren, en lekker over kleine wegen een stukkie om. Bij Höör gaan we er af bij een grote shopping Mall. Echt een enorme winkel waar je je dan eens in een volwaardig tuincentrum bevindt, dan weer in een giga gamma, Bart Smit en Blokker ineen maar waar je ook alles kan kopen om paard te gaan rijden tot aan beugels en halsters aan toe. Wij kopen er wat eten voor de komende dagen en een echte Zweedse broek voor Nico. Met de fika broodjes aan boord rijden we dan naar Ystad aan de zuid kust van Zweden. Daar aan de kust drinken we koffie en eten onze heerlijke koffiebroodjes. Het weggetje langs de kust is prachtig. Het doet wat Deens aan, met witte riet gedekte huisjes. We besluiten eerst langs de camping in Trelleborg te gaan, om te vragen of ze plek hebben en of we ’s morgens vroeg uit kunnen rijden. Het blijkt geen probleem en dus staan we weer luxe op een camping met elektriciteit en sanitair (Top plekkie want we zijn morgen zo bij de boot sitecode 23413). Er hangen dreigende luchten maar het blijft de middag droog. We lopen even naar het strand waar we onze boot net nog een afvaart zien maken naar Rostock om ’s nachts terug te varen naar Trelleborg om ons op te komen halen. Op de pier bij de camping zien we de haven. ’s Avonds gaan we vroeg op bed want er staan 5 wekkers om ons om kwart voor 5 uit bed te krijgen. Met dat we gaan slapen gaat het licht regen.
Dag 19.
’s Nachts is het gestopt met zachtjes regenen, het lijkt dat ook Zweden huilt om ons afscheid aan dit prachtige land. We worden op tijd wakker en rijden om 5 uur de camping af. Eten, douchen en uitslapen doen we wel op de boot. Het inchecken wordt wat opgehouden door een volhoudende Noor die om wat voor reden dan ook niet mee mag maar zelf vindt van wel. Daarna gaat het best vlot, we checken in, krijgen een wachtrij aangewezen en onze kamer sleutels. Nadat alle auto’s en vrachtwagens aan boord zijn gegaan mogen ook de 5 rijen campers aan boord. We zoeken onze hut op en gaan eerst maar ontbijten, daarna douchen en uitslapen. We vertrekken op tijd en varen met een lekker tempo weg. Om half 2 arriveren we in Rostock en nemen daar, na uitchecken, een mooie toeristische route door het voormalige Oost-Duitsland naar de stad Schwerin. Het is de hoofdstad van de deelstaat Mecklenburg-Voor-Pommeren. Er staan louter prachtige gebouwen in het centrum van deze plaats en het pronkstuk vormt het kasteel. Rond 1500 is de bouw ervan gestart, het was waar de hertogen van Mecklenburg verbleven. Rondom het kasteel ligt een indrukwekkende tuin en helemaal aan het einde daarvan (op 5 min lopen van het kasteel) staan wij vannacht met de camper. Op een parkeerplaats maar met stroom! (sitecode 537) We lopen naar het kasteel en doen een rondje tuin en stad. In een van de winkelstraten eten we heerlijk bij een Aziatisch restaurant en worden vermaakt door de plaatselijke Nikkelen Nelis. Het weer is heel mooi en we genieten volop. Het is echt de moeite waard om deze stad eens te bezoeken.
Dag 20.
We gaan nu toch echt terug naar Nederland. We verlaten in alle vroegte de parkeerplaats in Schwerin en gaan via een binnenweg naar de snelweg richting Hamburg. Tot Hamburg kunnen we lekker doorrijden maar de rondweg aldaar is verschrikkelijk, Stau!! Als we eindelijk op de snelweg naar Bremen zitten stoppen we nog even om een sloot koffie te drinken. Mijn hemel wat een grote kop. We wisselen van chauffeur. Daarna gaat het weer verder. Dit is wel lekker als je beide kunt rijden, grotere afstanden kun je dan verdelen, normaal rijden we elk om de dag. Het verkeer loopt rustig door. Bij Cloppenburg verlaten we de snelweg en kachelen achter een tankwagen aan die geen haast lijkt te hebben. Vlak voor Emmen komen we Nederland weer in. Daar slaan we direct weer af naar onze laatste camperplaats van deze reis. Het wordt camperpark de Berkenweide in Erica (sitecode 77394). Een top locatie. Al onze camperplaatsen en campings komen van de site Camper Contact en de genoemde sitecodes zijn daarop te vinden. Wij zijn erg tevreden over deze betaalsite. Onder de luifel zitten we nu rustig bij te komen van de reis en kijken naar de roodborstjes die hier om ons heen vliegen. Ze hebben een jong die ze steeds komen voeren. Een merel zingt z’n lied het is prachtig weer en heerlijk stil hier. Wat willen we nog meer.
Dag 21 en 22
Terug naar huis. Het zit er al weer op, maar we hebben al weer plannen voor volgend jaar. En we zijn op zoek naar een eigen camper. Dus wie weet kunnen we al eerder weekenden weg. We kijken terug op een prachtige vakantie die omgevlogen is. Toch een goed teken, anders zouden we ons verveelt hebben en dat hebben we geen minuut.
"Het leven is een reis en als je verliefd wordt op de reis,
ben je voor altijd verliefd."
Peter Hagerty